Emotie eten is iets wat wij ons zelf hebben aangeleerd, kijk maar naar kinderen. Die kunnen stoppen met eten als ze voldaan zijn, meestal is dat nog voor dat het bordje helemaal leeg is. Als ouders heb je snel het idee dat je kind te weinig eet en word daardoor gedwongen om zijn of haar bordje leeg te eten. Als kind is ons aangeleerd omdat seintje van voldoende te negeren. Leer luisteren naar het seintje en wees bewust van wanneer en wat je eet. Wie eet als troots of beloning is niet op een gezonde manier met eten bezig.

Leer de emotie herkennen en erkennen

Nu zijn er verschillende soorten eters, maar emotie eten is wat 89% van de vrouwen doet. Als we verdrietig zijn, kunnen vrouwen zich goed verschuilen achter een snoepbui met alle gevolgen van dien. De emotie krijgt op dat moment niet de aandacht die het verdiend, het is een schijnoplossing. Een schuldgevoel naderhand, misselijkheid etc. zijn allemaal signalen die daarna weer vervallen in een snoep of eetbui. Een emotie krijgt niet de juiste aandacht als we vallen in een eet of snoepbui. Herken je emotie en relateer dit niet aan iets lekkers te eten, leer het beantwoorden op een passende en gezonde manier.

89% van de vrouwen eet emoties weg

Uit een recent onderzoek van tijdschrift Opzij (feb. 2011) onder Nederlandse vrouwen blijkt dat bijna negentig procent van hen haar emoties in meer of mindere mate weg eet. Dit emotie-eten wordt door de vrouwen zelf als problematisch ervaren. Opzij deed onderzoek onder vijfhonderd vrouwen naar hun relatie tot eten en hun gewicht. Hieruit wordt duidelijk dat Nederlandse vrouwen hard over hun gewicht oordelen. Tweederde van de ondervraagden vindt zichzelf te zwaar, terwijl in werkelijkheid maar 41 procent van de Nederlandse vrouwen te zwaar is. Opvallendste uitkomst is het aantal emotie-eters. Met maar liefst 89 procent blijken Nederlandse vrouwen echte emotie-eters te zijn, voor wie eten als troost of beloning dient. Lijnen blijkt een averechts effect op hun gewicht te hebben. Overheidscampagnes waarbij de nadruk ligt op afvallen en op wat iemand wel of niet mag en moet eten, werken dan ook niet.

Tip: Laat je begeleiden met emotie eten door het zelfhulpboek aan te schaffen.

Uit de ban van emotie eten

Gelukkig is er nu het zelfhulpboek , Uit de ban van emotie-eten (inclusief cd met mindfulness-oefeningen). Dat vanuit de nieuwste invalshoek en praktijkervaring een oplossing biedt om emotioneel eetgedrag van binnenuit definitief te doorbreken. Ga voor de test emotie-eten, mindful eten oefeningen en nog veel meer informatie naar: www.emotie-eten.nl

Het boek is geschreven door Jannes van Everdingen, zelf arts en schrijver. Wil je meer over het boek weten of direct bestellen?

Een grappig en vrolijk peuterboekje, die gegerandeerd voor jou peuter een hit gaat worden. Het verhaal staat erg dicht bij de beleving van een peuter. Een grappig boekje waar jullie veel om zullen lachen, jij als ouder maar zeker door jou peuter zal dit een leuke beleving worden. In het eerste deeltje is Gonnie, een klein gansje, haar rode lievelingslaarsjes kwijt. Na lang zoeken vindt ze ze uiteindelijk terug aan de poten van een ander gansje, Gijsje. Gijsje mag één laarsje houden en ze worden dikke vriendinnen.

In deel twee is Gijsje weer van de partij (nu met haar eigen blauwe laarsjes). Gijsje volgt Gonnie overal, meestal tenminste. Als Gijsje opeens haar eigen gang gaat, wordt Gonnie boos. Uiteindelijk worden de rollen omgedraaid en volgt Gonnie Gijsje. Even goede vrienden!

Vierkant hardkartonnen prentenboekje met twee afgeronde hoeken waarin gansje Gonnie zich laat zien als de trotse bezitter van een paar rode laarsjes. Ze draagt ze elke dag totdat ze ze op een dag mist. Ze gaat ze zoeken en vindt ze tenslotte aan de pootjes van een ander gansje, Gijsje. Voortaan dragen ze elk een laarsje. Weinig spectaculairs maar met zoveel plezier, zorg en eenvoud getekend en beschreven dat het vooral een lief, klein verhaaltje heeft opgeleverd. Weinig tekst, ritmisch taalgebruik door veel herhalingen in het begin van een zin. In de kleine prentjes zijn alleen de hoofdzaken verbeeld, vaak alleen een detail van een situatie. Zwarte pentekeningen in combinatie met aquarel. De achtergronden spelen geen rol en zijn daarom wit gelaten. Een heel mooie combinatie van korte tekst en kleine, fijne tekeningetjes die elkaar heel goed aanvullen. De hoofdzaken zijn duidelijk; meeleven met het gansje dat geniet van zijn laarsjes, bedroefd is als ze zoek zijn en tenslotte opluchting als ze weer teruggevonden worden.

Leuk, eenvoudig prentenboekje voor peuters vanaf ca. 2 jaar.

Groene koolkinderen of baby’s die door ooievaars gebracht worden, dat zijn voor ons geen mysteries meer. Maar hoe komen we eigenlijk aan al die mooie vlinders? De auteur bedacht een lief sprookje dat aan kinderen dit mysterie fantasierijk verklaart: dankzij Rosa, een rozenfee, worden elke dag van alle rupsjes mooie vlinders gemaakt. De kleine, schriele rups is bang dat hij nooit vlinder zal worden. De illustraties zijn zo intiem getekend dat je het idee hebt een bijzonder proces mee te maken en je durft bijna de bladzijden niet om te slaan, bang als je bent Rosa in haar werk te storen. Iedere linkerpagina bevat de tekst in dichtvorm, beurtelings in twee of drie strofen. Alleen de eerste pagina telt een strofe. De rechterpagina bestaat steeds uit een volledige illustratie gemaakt met de kenmerkende krijtkleuren van de auteur/illustrator.

 Bijzonder prentenboek in oblong formaat. Vanaf ca. 4 jaar.

Een overvloed aan zaken is terug te vinden in dit hard kartonnen kijkboek met twee afgeronde hoeken in groot vierkant formaat met kleurenfoto’s van voorwerpen, begrippen en dieren. Zaken die aan orde komen zijn onder andere woorden, cijfers, kleuren, tegenstellingen en vormen, tijd en de wereld. De meeste bladzijden bestaan uit negen foto’s (drie naast en boven elkaar), maar er zijn er ook met vier tot vijf horizontale of verticale stroken waarop een aantal voorwerpen in dezelfde kleur of vorm zijn te zien. Het totaal aantal afbeeldingen op twee naast elkaar liggende bladzijden varieert van achttien tot vierentwintig stuks, het geen het tot een overdadig geheel maakt dat aandoet als een naslagwerk. Op elke foto staat het betreffende woord afgedrukt, meestal inclusief het lidwoord. Is op sommige bladzijden een duidelijke structuur te herkennen, op andere lijkt sprake van willekeur. Van onderlinge verhoudingen is geen sprake. Behalve om het plezier van het omslaan van de bladzijden is het boek juist door de veelheid van afbeeldingen niet echt geschikt voor hele kleintjes, maar wel bruikbaar als uitgangspunt voor talige activiteiten thuis en in bijvoorbeeld voorschoolse opvang, vooral om met kinderen over te praten.

Leerzaam boek, Vanaf ca. 2 jaar.

Auteur: Roger Priddy

Tito, een clown uit het circus, heeft grote bewondering voor goochelaar Hecko. Met zijn hulp lukt het hem om ook te toveren. Hij tovert een muisje uit Hecko’s toverhoed. De onderliggende boodschap is: als je maar gelooft in eigen kunnen, lukt het je ook. Stevig uitgevoerd, kleurig prentenboek met paginagrote illustraties. De gezichtsuitdrukkingen zijn raak getroffen. De tekeningen staan op een egaal gekleurde achtergrond en zijn uitgevoerd in diverse technieken (geschilderd, uitgeknipt, gestempeld) en in warme kleuren. De tekst is gedrukt in grote, vetgedrukte zwarte letters. De namen zijn anders vormgegeven. Voor oplettende kinderen is het leuk om te ontdekken dat Tito zelfs met een verkeerde spreuk kan toveren.

Voorlezen en bekijken vanaf ca. 3 jaar.

Auteur: Guido van Genechten

Als mamamuis aan Willemijn vertelt dat er een baby’tje op komst is, begint Willemijn onmiddellijk te protesteren en verwijst ze naar alle lastige babyjongetjes in de buurt. Daarna barricadeert ze, met veel vindingrijkheid, het huis zodat er nooit een broertje in kan. Terwijl Willemijn buiten spandoeken ophangt, hoort ze vanuit haar huis gehuil komen. Ze gaat toch even kijken wie dat geluid maakt. Met veel humor wordt het thema gezinsuitbreiding nieuw leven ingeblazen door de humoristische, originele prenten in heldere kleuren neergezet met waterverf en pen. De vaart spat van de platen af, die steeds een dubbele pagina beslaan en waarop veel te ontdekken valt. Bij iedere prent staat een kort, vierregelig versje, waarvan alleen de laatste twee regels rijmen wat even wennen is bij het voorlezen. Dit mooi uitgegeven vierkante prentenboek, waarvan de schutbladen bezaaid zijn met beschuiten met muisjes, maakt het thema goed bespreekbaar. Van hetzelfde duo verscheen over Willemijn ook ‘Een muisje kan geen optocht zijn’.

Voor de oudste peuters en kleuters. Vanaf ca. 4 jaar.

Geschreven door L. Dijkstra

Johnson biedt een verkwikkende en vermakelijke gids voor alles, wat bij het moederschap komt kijken, van jurken voor de zwangere bruid en de jonge moeder tot de inrichting van de droomkinderkamer (het hoeven geen roze bloemen of schattige eendjes te zijn), van de ideale voeding voor moeder en kind tot de ideale balans tussen moederen, werken en je relatie. Maar bovenal laat Johnson zien hoe je vast kunt blijven houden aan je eigen levenslust, creativiteit, scherpzinnigheid en sensualiteit.

Beoordeling

Dit boek bestaat uit drie delen. In totaal zijn er 35 hoofdstukken, woord vooraf en dankbetuigingen. Het eerste deel heet ‘De zwangere godin’. Onder meer het omgaan met lichamelijke ongemakken, inrichting van de kinderkamer en het kiezen van een naam komen hierin uitvoerig aan bod. Het gebruik van namen als Jane en Steve is niet aangepast aan de Nederlandse markt. In deel twee, ‘Overleven in stijl vanaf jaar nul’, ligt de nadruk op mode en seks na de zwangerschap. Deel drie, ‘Peuters, tiara’s en dagelijkse veranderingen’ bevat hoofdstukken als ‘De werkende mama’, ‘De keuken als speeltuin’ en ‘Knutselen (voor vrouwen die er een hekel aan hebben’. Elk hoofdstuk begint met een full color-tekening. Bijna elke bladzijde is versierd met een bloemenrand. De Amerikaans auteur Anna Johnson heeft zelf een kind van drie jaar oud; zij schreef voor bladen als Vogue en Elle. Van haar hand verscheen eerder het boek ‘Drie zwarte rokjes’

Wil je meer weten over het boek of direct bestellen?

Beoordeling

Alles wat er komt kijken bij wassen, drogen, strijken en ontvlekken van textiel en kleding wordt in dit boekje chronologisch en opvallend eenvoudig en duidelijk beschreven en afgebeeld. Het toch vrij ingewikkelde  proces van dit onderdeel van de huishoudelijke werkzaamheden wordt met behulp van deze informatie overzichtelijk en helder. Daardoor voor iedereen die geen, of nauwelijks ervaring heeft met textielverzorging word het goed uitvoerbaar. Hiertoe dragen de aanvullende afbeeldingen, tekeningen, schema’s en gekleurde kaders in belangrijke mate bij. Genoemde ‘kaders’ geven relevante en nuttige, aanvullende, achtergrond en omlijstende informatie. Tussendoor wordt de geschiedenis van de wasbehandeling thuis op onderhoudende wijze beschreven en vermengd met anekdotische feiten. Een informatief en welkom geheel, bovendien eigentijds, dat interessant is voor bijvoorbeeld studenten en andere kamerbewoners, jonge gezinnen en vele andere(n).

Fuck! Ik ben een feminist is de zoektocht van een moderne vrouw die constateert dat ouders die werk en zorg willen combineren hopeloos tekortschieten. Wie dat echter aankaart wordt uitgemaakt voor ambitieloze deeltijdfeminist. Roos komt op het spoor van medestanders en lotgenoten. Ze blijkt niet de enige te zijn die het gevoel heeft altijd te vroeg van huis te gaan om toch weer te laat op het werk te verschijnen. Ze concludeert dat het de hoogste tijd is voor een nieuwe vorm van emancipatie: niet tégen maar mét mannen. Tijd voor het feminisme.

Beoordeling

Goed geschreven, grappig en herkenbaar boek
Roos heeft een prachtig stuk werk geleverd met dit boek! Het is grappig, eerlijk en heel herkenbaar voor de moderne 30′ers. Roos weet heel treffend de feministische illusies die ons voorgespiegeld zijn te doorprikken, daarbij helder uiteenzettend waar de emancipatiestrijd van onze huidige generatie ligt. Verfrissend is dat zij het niet langer over een vrouwenstrijd heeft, maar met haar term Feminisme het een gezamenlijke strijd maakt voor vrouwen en mannen. Beide hebben immers baat bij het bevrijdt worden uit de oud patriarchale keurslijven waarin zij eeuwen gevangen waren. Wat ik persoonlijk waardeer aan haar betoog is dat zij het wegneemt van het zwaartepunt op betaald arbeid en aangeeft waarom zorgwerkzaamheden in de privésfeer niet langer in het verdomhoekje kunnen blijven staan. Daarmee laat zij een volkomen nieuw geluid horen in feministenland, een geluid dat herkenbaar is en voor het eerst sinds jaren aansluit op de behoeften van de gemiddelde burger en ook voor hun begrijpelijk is. Daarmee is het haar gelukt om het feministische discours in plaats van een elitaire discussie, een nationale discussie te maken waar ook lager opgeleiden en fabriekswerkers aan deel kunnen nemen. Door haar kinderen tijdens haar studie te krijgen heeft zij het overigens goed aangepakt. Nu begin dertig met schoolgaande kinderen, en een studie politicologie op zak, ligt haar hele toekomst voor haar open. Zij is er klaar voor en gaat er nu dan ook helemaal voor!