Kinderen van gescheiden ouders

27 oktober 2009 door  
Geplaatst in Ouderschap

kinderen-van-gescheiden-oudersTegenwoordig is het heel uniek op het moment dat je ouders een heel leven lang met elkaar delen, vroeger was je een uitzondering als je ouders gingen scheiden. Het moment dat je de liefde van je leven ontmoet, zoals in de sprookjes wereld. De prins ontmoet zijn prinses, ze gaan trouwen met een onvergetelijke dag vol pracht en praal. En zoals het sprookje eindigt, ze leefde nog lang en gelukkig tot het einde van hun dagen. Tja dit klinkt fantastisch, maar helaas gaat het tegenwoordig vaak anders. Over trouwen en scheiden word hedendaags anders over gedacht, maar als er kinderen in het spel zijn ben je als ouders verplicht alles goed te regelen. Zorg dat je kinderen een fijne onbezorgde jeugd hebben, zodat ze zich goed kunnen ontwikkelen.

 

Wat gebeurt er geestelijk met kinderen van gescheiden ouders?

De scheiding van hun ouders is voor hen niet de oplossing van een onhoudbare situatie, maar vooral het begin van een soms jarenlange zoektocht naar rust en stabiliteit. Deze kinderen groeien op met de angst dat ze de fouten van hun ouders zullen herhalen. En omdat er zoveel gebeurt in hun leven wat ze moeten verwerken, ontwikkelen ze zich langzamer en lopen ze meer risico dan andere kinderen om in de problemen te raken. Het effect bij kinderen is groter als de meesten denken, vooral wanneer een kind zijn of haar gevoelens niet durft of kan uiten. Gevoelens van boosheid, verwardheid, verdriet, onmacht en teleurstelling is voor een kind moeilijk te plaatsen. Als gescheiden ouders kun je nog zo je best doen om alles soepel te laten verlopen voor je kind, je kind kan verstrikt raken in zijn of haar eigen gevoelens. Vaak is een kind bang om één van de ouders verdriet te doen, wanneer ze eerlijk over hun gevoelens leren praten. Vreselijk zielig uiteraard, want het blijft een feit dat kinderen de dupe zijn van een scheiding. Als ouders pak je na een emotionele tijd uiteindelijk de draad wel weer op, maar voor een kind is dit vaak erg lastig.

Effect op kinderen na scheiding

Kinderen ervaren het als een verwarrende periode, zoekende naar de stabiliteit en vertrouwen. Als ouders kun je veel steun geven, maar wat als de steun niet meer voldoende is om je kind goed te laten functioneren? Wanneer een kind niet meer met de steun van de ouders uit kan komen, is het wijs om hulp te zoeken. Er zijn verschillende vormen van begeleiding, zodat je kind leert praten over zijn of haar gevoelens. Een kind moet leren gevoelens te herkennen en hun gedrag te weten te verklaren. Op het moment dat een kind deze gevoelens niet leert te uiten, kan dit hun hele leven een achtervolging blijven. Het verwerken van een echtscheiding is bijna altijd moeilijk voor de kinderen, denk hier niet te licht over.

Ouderschapsplan

In maart 2009 is er een nieuwe wet in werking getreden.”De wet Bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding”. Zodra je als ouders besluit te gaan scheiden, ben je verplicht om voor die tijd de zorg voor de kinderen goed te regelen. In het ouderschapsplan moet je als ouders verschillende dingen goed regelen, zodat je zorg voor het gezamenlijke kind zo overzichtelijk mogelijk blijft verlopen. Er moeten afspraken gemaakt worden over :

  • Wie zorgt er wanneer voor de kinderen, een verdeling qua omgangsregeling.
  • De alimentatie moet worden weerlegt en worden vastgesteld.
  • Je bent verplicht als ouders elkaar op de hoogte te houden over het reilen en zeilen van jullie kind, informatie uitwisseling.
  • Ouders moeten kunnen aantonen hoe zij hun kind over de situatie hebben geïnformeerd, het kind moet betrokken zijn bij de gemaakte afspraken.

Het ouderschapsplan is opgezet zodat ouders gestimuleerd worden om te blijven praten over de opvoeding van hun kind. Juist na een scheiding is dit van belang, wanneer het samen niet gaat is het mogelijk om bemiddeling in te zetten. Er kunnen samen met een mediator afspraken gemaakt worden, zodat er een stabiele situatie ontstaat. Dit alles in het belang van het kind.

Reacties

22 Reacties op "Kinderen van gescheiden ouders"

  1. karen op 10 maart 2010 04:48 

    Ik wil graag reageren op het onderwerp kinderen van gescheiden ouders.

    Ervan uitgaande dat alles in het leven een les is. Ben ik van mening dat niet elk gescheiden ouder schade aanricht bij een scheiding. Natuurlijk ben ik het met deskundige eens dat de “normale voorwaarden getroffen moeten zijn en het contact goed, op zijn minst prettig mag verlopen” des al niet te min geldt dit ook voor niet gescheidenstellen waar ook de communicatie/ organisatie nogaleens wat te stellen heeft.

    Waar ik voor mail is om aan te geven dat kinderen van gescheiden stellen vaak als “zielig” worden gezien of als ach zij kunnen er niets aan doen..

    Misschien mogen we de angst die ontstaat (bij stempel hij is van een gescheiden stel) loslaten en zien dat deze kinderen wel veel (beter) leren hoe ze keuzes mogen maken. Of hoe ze hun leven in willen richten. Wellicht komen deze kinderen wel sterker in hun schoenen te staan omdat ze al van af klein, leren los te mogen zijn van ouders. En dan bedoel ik niet “losgeslagen” maar met beleid losgelaten. Door de wisselmomenten leert een kind zelfstandig te zijn en kan het veel eerder zijn gevoel kenbaar maken omdat het kind weet wat hem te wachten staat.
    En mag hij vertellen dat hij mama mist omdat hij nu weer 2 dagen bij papa is. Het kind zal ten alle tijde weten dat hij dit mag zeggen omdat hij weet dat papa en mama allebei op hem letten en uiteindelijk indirect “samen” voor hem zorgen.

    Is het niet erger dat een kind van niet gescheiden ouders wellicht in angst leeft omdat hij niet durft te zeggen dat hij verdriet heeft als een van de ouders gaat werken of een dagje uitgaat. Uit onbekendheid voor het loslaten van de ouder.

    Laten we zo zeggen, ieder situatie heeft voorwaarden nodig, duidelijkheid, open zijn en het nemen van de juiste verantwoording. Maar mijn inziens zijn deze voorwaarden niet anders of ik nu gescheiden ben of niet.

    Waarom maakt het mijn kind dan wel zielig en moet ik het beter in de gaten houden?

    Ik zou willen zeggen dat iedere ouder mee mag groeien met zijn/haar kind en daardoor een prima ouder kan zijn gescheiden of niet.

  2. Isa op 5 juni 2010 20:05 

    Hoi

    Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was.
    Mijn vader kreeg nog vele vriendinnen na die tijd.
    Mijn moeder kreeg een nieuwe partner toen ik 6 was, Roel een man die erg aardig was. Ze trouwden niet maar kregen wel een kind maar ze haden vaak ruzie en uiteindelijk gingen ze scheiden. Toen ik 9 was kwam Bas ( hij woont 3 uur rijden bij ons huis vandaan.) Toen ik 10 en een half was ging het ook uit tussen Bas en mijn moeder en nu heb ik alleen msn kontakt. Mijn vader kreeg weer nieuwe vriendin Ieneke een aardige vrouw ze trouwden maar hij kreeg suiker ziekte. Nu kan hij elk moment een hartaanval krijgen en kan hij doood gaan, voor de rest wil mijn vader geen kontakt meer met mijn moeder dus niet mailen niet smsen niet telefoneren niet praten helemaal niks. Ik moet hem nu bellen als ik zin heb om naar hem toe te gaan ik heb hem een keer 6 weken niet gezien samen met mijn broer Nieck maar die belt niet want hij haat hem. Ik huilde steeds meer en voelde me vaak niet lekker ik moest naar een Therapeut. Ik ben nu gestopt met huilen, maar ik slaap nog niet zo goed langzamer hand begon ik mijn vader ook te haten hij zei slechte dingen over haar.Na veel onenigheid kwam er een recht zaak in het verslag staat dat mijn vader tegen mijn moeder heeft gezegt dat ze een slechte moeder is. Hier kon ik niet mee omgaan met als gevolg dat ik weer in therapie moest.

    Ondertussen ben ik 11 jaar, mijn therapeut adviseerd mij om niet te bemoeien met mijn ouders en hun problemen zo weinig mogelijk aan te horen! Makkelijker gezegd dan gedaan, want als kind word je toch betrokken bij de problemen van mijn ouders.
    Als ik zin heb kom ik nog steeds bij mijn vader, ik haat hem omdat hij zo vreselijk slecht praat over mijn moeder.

    Ik voel me ongemakkelijk en tot last bij het luchten van mijn hart via deze mail.
    Complimenten voor de site.

    Groetjes Isa

  3. Elske op 7 juni 2010 13:50 

    Hallo Karen.

    Jij betrekt het stuk op jezelf, hoe jij het interpreteert en of het wel of niet in jou levensverhaal past (je gaat in de verdediging). Het draait echter NIET om jou, maar om jou kinderen. Kinderen zijn altijd degene die het meest de dupe zijn bij een (oorlogs)scheiding. Zij hebben er niet om gevraagd en zij zijn ook niet bij machte om verandering in een slechte relatie / scheiding te brengen.

    Veelal worden kinderen vergeten bij een scheiding; de ouders denken vaak alleen aan zichzelf (bewust of onbewust door verdriet of haat). Langzamerhand (de laatste 40 jaar volop egoistische scheidingen) wordt heel duidelijk wat de gevolgen zijn voor kinderen van gescheiden ouders, vooral daar waar oorlog, haat en/of geen communicatie is tussen de ex-ouders en kinderen. De gevolgen zijn zeer groot!
    School niet afmaken, verslavingen/depressie, laag zelfbeeld, grotere kans om zelf te scheiden, criminaliteit e.a.

    Scheiden MOET je als er geweld, agressie, incest e.a. in je gezin/relatie is, maar scheiden gebeurt tegenwoordig wel heel makkelijk zonder de kinderen centraal te stellen. Vele ouders stellen zichzelf CENTRAAL. Waar het om gaat is dat indien er geen andere uitweg is dan een scheiding, de kinderen CENTRAAL MOETEN staan. Dat hun welzijn CENTRAAL staat, dat er open gecommuniceerd wordt, dat een kind evt. een therapeut krijgt voor evt. een stuk “rouwverwerking”.

    Een kind van gescheiden ouders is NIET zielig; een ouder die niet wil zien dat een kind het meest lijdt onder een (oorlogs)scheiding is pas zielig!

    Elske

  4. Maaike op 23 juli 2010 11:48 

    Is het niet erg dat een kind moet tjolen van de een naar de ander? Is het niet erg dat een kind zich telkens moet aanpassen ook al wordt gezegd dat het flexibel is?
    Stel dat jij om de week van werkomgeving moet veranderen en uiteraard ook van baas. Bij de ene zo, de andere zo, hele jaren aan een stuk. Gescheiden ouders zijn verplicht het kind los te laten wat wel degelijk afbreuk doet aan diens stabiliteit als het over en weer moet. Tenzij er een ouder een toegifte doet, tja….

    Wat betreft echtscheiding tengevolge van agressie, alcohol, misbruik… Ik begrijp niet dat de rechters toch week-week omgangsregeling toewijzen. Moet het kind echt wachten tot zijn 12e om ‘misschien’ gehoord te worden waar het zijn rustpunt zelf kan bepalen ?

  5. Daniel op 8 december 2010 00:59 

    Ik wou even opmerken, vooral als reactie op karen, dat hoewel een kind bij een scheiding ontzettend kwetsbaar is maar dat niet altijd zo zal laten blijken. Een kind heeft het namelijk ontzettend moeilijk met een scheiding, maar beseft tegelijk hoe moeilijk de scheiding voor zijn ouders is. Daarom zal het kind vaak zijn mond houden over zijn verdriet om zijn ouders niet verder te belasten.

    Dit lijkt mij de voornaamste reden om een kind extra in de gaten te moeten houden na een scheiding. Het kind heeft steun nodig na een scheiding, maar wat veel te vaak gebeurt is dat de ouder de steun bij de kinderen zoekt. Het maakt dus wel degelijk uit of een kind gescheiden ouders heeft of ouders die nog steeds bij elkaar zijn.

  6. Ronnie op 9 februari 2011 01:56 

    Leuk of niet, als je kinderen heb, heb je een verantwoording. De ouders tegenwoordig denken dat ze vanaf mogen stappen voor een carrière of als de een geen vlam in de relatie meer ziet. Al deze egoïstische dingen moet improvisorisch samen opgelost. Lukt dat niet? Dan niet! Scheiding vanwege niet meer klikken tussen de partners of een andere te hebben gevonden moet gewoon weer als schandalig worden gezien! Dat moderne stoere ‘alles mag en niks moet’ mentaliteit mag van mijn part op retour. Wij kunnen nog leren van andere culturen waar familieband en respect voor ouderen en nakomelingen erg belangrijk is.

  7. Margreet Wijma op 22 maart 2011 11:06 

    Ik heb een dochter die gescheiden is en haar kinderen manupuleerd en opstookt tegen hun vader. Zij heeft de kinderen om de andere week. De andere week zijn ze bij hun vader die apsolut hun moeder in eren houd. Elke keer als de week van de vader is om de kinderen te hebben, duurt het minstens 2 dagen voor dat de (het zijn 3 kinderen) kinderen normaal doen tegen hun vader. Maar de argwaan naar de vader toe blijft door het inprenten wat mijn dochter doet over hoe slecht hun vader wel niet is voor hun moeder. Ze noemt hem de oplichter. Ook ik als oma heb van af hun geboorte een band met mijn kleinkinderen gemaakt en zij zijn stapel gek op mij en ik op hun zij zijn mijn leven Maar sins mijn dochter ook lelijk praat over mij is de band ook verstoord tussen mijn kleinkinderen ik ben een oma die daar zeer bezorgd over is voor mijn lieve kleinkinderen van 7,9,11 jaar. 11Jaar is een jongen andere 2 zijn meisjes. Mijn schoonzoon heeft in december geprobeerd om de kinderen tot zijn opvoeding te nemen van wegen deze ongezonde situatie daar stond ik als oma helemaal achter. Want het gaat hier voor in het belang van de kinderen.
    Ik zou hier dol graag de mening van u over horen wat voor een efect dit heeft op de rest van het leven van mijn kleinkinderen.

  8. Lieke op 23 april 2011 12:22 

    Mijn eerste reactie op Karin, Karin, je weet niet waar je over praat. Pas wanneer je zelf een kind bent van gescheiden ouders en echt eerlijk bent over hoe je in het leven staat. Dan kan je met recht spreken over “het kind van gescheiden ouders”.

    Ik ben zelf 30, kind van gescheiden ouders. Ze scheidden de eerste keer toen ik net 1 was geworden. Vervolgens hebben ze het daarna weer een tijdje geprobeerd, zijn weer getrouwd, maar zijn voor de tweede keer gescheiden toen ik 4 jaar oud was. Ik heb zelf niet veel van de scheiding meegekregen, alleen de ruzies die ze soms hadden. Eentje waarbij mijn moeder zo kwaad was dat ze een gat in de ruit sloeg en gewond naar het ziekenhuis moest. Toen kwam er de rechtzaak (waar ik uiteraard pas later over wist) en de omgangsregeling. 1 x per 2 weken was ik een weekend bij mijn vader. Aangezien mijn moeder en vader elkaar het licht niet in de ogen gunden, en ik het meeste van de tijd bij mijn moeder was, ging ik na een paar jaar “indoctrinatie” van mijn moeder niet met plezier naar mijn vader. Ik was zowieso van hem vervreemd aangezien ik hem te weinig zag. Daarbij vond ik hem, nadat de tijd vorderde ook steeds minder aardig. En dit terwijl hij echt wel zijn best deed. Hij had inmiddels een nieuwe vriendin, en dit vond ik ook raar. Daarnaast wilde mijn moeder graag alles van deze dame weten wanneer ik weer terug was van het weekend.De voorlaatste keer dat hij me op kwam halen voor het weekendje bij hem, stond ik luid brullend in de gang, ik wilde niet. 2 weken erna, toen mijn vader me op zou komen halen, kwam hij niet. Mijn moeder zei dat mijn vader me niet op kwam halen. Dan ging ze me wel brengen. Mijn vader dook weg achter het raam boven (hoorde ik later van mijn moeder) Sindsdien heb ik tot mijn 16e geen contact met hem gehad. Daarna wel weer (kwam, van mijn kant) Na mijn 21e zijn we (weer) gebroeieerd geraakt, dit keer omdat hij mijn moeder afviel en zij dat ik niet goed opgevoed was) Een scheiding heeft voor ieder kind een ander effect, afhankelijk van de scheidingsleeftijd, de sociale opvang, het hebben van broers/zussen, het erover kunnen praten en je ei kwijt te kunnen.
    Ik was dus 4, geen broers of zussen, geen familie waar ik bij terecht kwam. Mijn moeder behandelde mij op een gegeven moment als een soort vriendin. Ze luchtte haar hart en ik troostte haar en had met haar te doen. Ik vond het zielig dat ze alleen was. Ikzelf had een kat waar ik al mijn stiekeme verdriet aan vertelde.
    Ik merk in mijn dagelijks functioneren dat ik nergens rust kan vinden, ik ben constant op de vlucht voor iets. Ik ben inmiddels 19 keer verhuisd. Mensen vluchtig ontmoeten is prima, wanneer ik weet dat ik ze daarna toch niet meer zie. Wanneer ik weet dat ik bepaalde mensen wel vaker tegen ga komen (bijvoorbeeld buren) dan klap ik helemaal dicht, kruip ik in mijn schulp en heb er geen contact mee. Er zijn uiteindelijk maar weinig mensen die ik toelaat in mijn kringetje, ik moet ze eerst wat langer kennen, en mensen moeten niets van me verwachten. Ik ben namelijk bang dat ik daar niet aan kan voldoen. Ik kan slecht tegen kritiek, heb altijd het idee dat ze me afvallen. Ben onzeker en kan al helemaal niet tegen stress. Ik vind troost in dieren, ze beoordelen en veroordelen je namelijk niet. Ik ben nu plannen aan het maken om naar het buitenland te vertrekken. Geen mensen om je heen die een mening over je hebben, die zeggen dat je moet gaan settelen, wellicht kinderen krijgen. Ik moet er niet aan denken aangezien ik nu al weet dat ik moeite ga krijgen om mezelf helemaal te geven en de rest van mijn leven bij die ene partner te blijven. Dan maar liever alleen, ik zou mijn kinderen dat namelijk nooit aan willen doen.
    Wanneer ik dit zo lees, zullen mensen wellicht denken dat ik gestoord ben, maar ik ben iemand die je gewoon tegen kan komen in de supermarkt.
    Lang blond haar, slank, hbo studie, goede baan in de verkoop, veel aandacht van het mannelijk geslacht en maak volgens anderen zeer makkelijk contact met anderen. De buitenkant is lang niet altijd wat het lijkt. Zoals ik mezef eigenlijk pas de laatste jaren echt leer kennen. Ik heb het daarvoor namelijk allemaal weggestopt en probeer er nu een weg in te vinden.
    Ik hoop dat mensen wat bewusteren gaan nadenken of ze echt samen kinderen willen. Wanneer je relatie nu al niet goed is, moet je zeker niet aan kinderen beginnen “om de relatie beter te maken” Kinderen hebben een zeer grote impact op je relatie. Je bent niet meer met z’n tweeen, je kunt niet zomaar weg. Je bent verantwoordelijk voor z’n kleintje, ook wanneer je als ouders zijnde ieder zijns weegs gaat.

  9. ninja op 22 augustus 2011 18:32 

    Hallo,

    Ik ben 27jaar en mijn moeder is 9 weken geleden weggegaan bij mijn vader na 42jaar bijelkaar te zijn geweest. Scheiding is al geregeld. Mensen zeggen ben maar blij dat je op jezelf woont en 27jaar bent. Daar ben ik het echt niet mee eens, ik vind het maar vervelend zit precies tussen ze in en mijn gevoelens draaien rondjes. Samen met mijn vriend een huis gekocht en 2 dagen voor we gingen verhuizen vertelde mijn moeder dat ze weg ging bij mijn vader. Drie dagen later was het dan zo ver. dus boem weg was de roze wolk van ons nieuwe huis. Mijn vraag aan andere mensen die ouders zij, hoe ga je hier mee om?

  10. wendie op 28 augustus 2011 19:12 

    Hallo allemaal,

    mijn naam is Wendie en ben moeder van 2 kinderen.

    28 jaar geleden gingen mijn ouders scheiden. De zweepslag ken ik dus wel.
    Maar wat mijn kinderen overkomt had ik niet kunnen voorspellen. Een vader die geen enkele moeite wil nemen om een fundering te leggen voor hun toekomst. Een vader die zichzelf als slachtoffer ziet en zijn kinderen niet steunt. Een man die ondanks zijn leugens,drugsgebruik, het stelen van geld en de verschrikkelijke scheldpartijen en bedreigingen niet voor kan stellen waarom ik weg ben gegaan.
    Na de zoveelste leugen waardoor we ons huis kwijt waren heb ik de kinderen meegenomen naar een oud klooster. Hier zijn we bijna een jaar opgevangen. Vanuit hier ben ik de schulden op gaan ruimen en heb ik ons een weg gebaand naar een nieuw leven. Een eigen plekje. Mijn zoontje was destijds 3 en mn dochter 1 maand.

    We zijn nu 3 jaar verder en nog steeds kan ik achter mn ex aan lopen om zn aandacht aan de kinderen te besteden.
    Ophalen wil hij niet. Logeren kan niet want hij woont voor de zoveelste keer bij humanitas. Hoewel ik denk dat hij ze ook niet op zou halen wanneer hij zn eigen huis zou hebben. Want in de tijd dat hij wel een woning had deed hij dat net zo min.

    Toen we dit huis kregen heb ik er dus maar voor gekozen om de omgangsregeling hier te laten verlopen.
    Daar ben ik in april dit jaar mee gestopt. Hij bleef stelen van ons, liegen en ik kreeg hem pas weer weg wanneer ik er op stond. Met ruzie als gevolg. Politie aanwezig en daarna volgde er een telefoontje van jeugdzorg.

    Bij vele instanties aangeklopt om begeleiding te krijgen voor mijn zoontje maar het enige dat ze kunnen is mij ziek praten.

    Natuurlijk functioneer ik niet normaal. Ik ben woedend.

    Mijn kind loopt met zijn ziel onder zn arm. Heeft een achterstand op school en is erg chaotisch.

    Zelf denk ik dat een kind van gescheiden ouders best gelukkig kan zijn. Maar op deze manier wordt het wel erg moeilijk.

    Je kent die vaders wel in hun spidermann pakkie die boven aan het kantoor gebouw hangen.
    Dit is de omgekeerde wereld.

    Toch heb ik er voor gekozen om de vader zelf zijn verantwoordelijkheid te laten nemen en niet langer achter hem aan te lopen. Met alle gevolgen voor de kinderen. Het doet me pijn maar dit is iets wat ik niet kan voorkomen.

    Volgende week heb ik een afspraak met iemand van KIES. Kind in een scheiding. Misschien kan mijn zoontje hier leren om zich te uiten.
    Het wangedrag van zijn vader maar ook dat van mij. Ik kan mezelf namelijk geen zonneschijntje noemen. Ik ben erg moe, kan ’s nachts niet slapen met prikkelbaar gedrag tot gevolg.
    Misschien krijg ik advies omtrent de antwoorden die mijn kinderen van mij willen.
    Waar is papa?
    Mag papa weer voor ons koken?
    Waarom bestaan er vaders?
    Zelf kan ik geen aardig antwoord meer vinden.

  11. Puber van 17 van gescheiden ouders op 15 december 2011 00:19 

    Hallo,

    Ik ben een jongen van 17 jaar.

    Ik wil graag reageren op het bovenstaande bericht.

    Mijn ouders zijn nu een jaar gescheiden ongeveer. De scheiding zelf vind ik nog niet zo heel erg. Ik ben blij dat ze van elkaar af zijn en dat ik met iets meer rust verder kan met mijn leven.

    Echter is het meest vervelende dat als je vader een nieuwe vriendin krijgt die in je huis komt, en ineens ook zaken gaat regelen, of probeert ”de” moeder te zijn. In welke vorm dan ook is de aanwezigheid van elke vrouw heel vervelend. Het gaat niet om WIE persoonlijk, het gaat om het ”idee” dat er iemand anders in je huis is.

    Ik heb tot nu toe wel een prima band met de stief ´´vader.” Dat is wel meegenomen gelukkig!

    Ik heb erg veel moeite gehad met de acceptatie van een nieuwe vrouw in ons huis, nog steeds trouwens! Een vader die hoort je lief te zijn, en niet alleen als zij erbij is. Dan kan ”alles” ineens! Belachelijk. Ouders denken absoluut niet na bij de gevolgen voor hun kinderen bij een scheiding.

    In de tijd dat ik zelf ook nog een relatie te onderhouden heb, maakt de verlatingsangst wel een stuk groter. Ben ik nou ook zo als hem of haar? En, zou zij nu bij me weggaan? En zo ja, waarom? De angst om iemand te verliezen is heel groot geworden. Natuurlijk loopt het niet zo bij jezelf denk je dan, maar toch ben je ergens soms een beetje onzeker of je het allemaal nog wel goed doet.

    Ik denk dat ouders een goed beeld moeten zijn, veiligheid en warmte, die ontbreekt nu best erg! Daardoor klem je je soms vast aan je vriendin of lig je ’s nachts nog te dromen van ja; stel als ik dit niet doe, zou ze dan bij me weggaan?
    NEE, natuurlijk doet je vriendin dat niet! Maar dan nog.
    Voor wie denkt: joh, scheiden en morgen is alles weer in orde, dat is niet helemaal waar. Dat heb ik namelijk zelf ook gedacht, gewoon even scheiden die ouders van me en ik kan weer verder. Helaas, dat laat je toch wel in de steek.

    Op school gaat het wel goed, ik bedoel: haha, gaan zij er nou voor zorgen dat ik niet goed kan presteren en dat ik mijn toekomst mis ga lopen omdat die 2 niet weten hoe te doen en hun verantwoordelijkheid als ouder dan maar wegnemen? Dacht ’t niet. In tegendeel: ik ben er nog harder van gaan studeren! Je wilt niet zo terecht komen als hen.

    Ik snap wel dat als iemand je leven zo erg woest en kapot maakt dat je gaat scheiden, natuurlijk. Je wilt niet met iemand leven waarmee je alleen maar in de klitten zit. Maar ik vind dat ouders beter moeten nadenken bij de scheiding hoe hun kind ervoor staat. Dat is dan wel belangrijker vind ik. Vaak krijg je ook nog de opmerking van je ouders: ”ja, maar we hebben het zo goed gedaan, toch?.”

    Een ouder hoort een kind te beschermen er te zijn en haar/zijn kind lief te hebben. Dat is gewoon heel erg belangrijk. Dit geldt ook als je een vriendin hebt; je bent er voor haar, je loopt er niet voor weg! Er voor weg lopen is een grote zwakte, evenals elkaar uitschelden een verbale zwakte is. Uiteindelijk eindigt het in verdriet en frustratie. Kerst komt eraan; klinkt prettig, fijn en romantisch, nietwaar? Dat is het ook wel, maar ook dat zul je moeten opdelen, en ik met mijn 17 jaar… ik ga dan liever mijn eigen weg. Het aparte is ook, als je gescheiden ouders hebt en je hebt een relatie, zie je dingen ineens ook anders. Je bent veel minder geneigd om ruzie te maken of om woordenwisselingen aan te gaan, in de angst de ander kwijt te zullen raken. Je moet daar echt weer boven op komen.
    Je bent kwetsbaar.

    Heel veel mensen zeggen wel eens:
    Ja ik begin opnieuw. Ik vind dat onzin. Je bent nu waar je bent, je kunt niet zomaar opnieuw beginnen. Daar geloof ik niet in. Ik geloof wel in het feit dat je kunt leren omgaan met bepaalde zaken in je leven en er een draai aan geven. Maar opnieuw beginnen, nop.

    In principe ben ik er nooit echt boos over geweest denk ik. Het sleepte al zo lang dat je op den duur maar zegt: ga alsjeblieft van elkaar af. De scheiding uit in mijn geval veel gevoelens naar binnen toe.

    Ik denk dat mijn mentor of anderen er niet zoveel van merken. Volgens mij hou ik er nogal veel mijn mond maar over, en duw het maar weg met ”ach ja.”
    Aangezien ik goed ben in schrijven, kan ik het wel opschrijven.

    Positieve punt van een scheiding (emotioneel gezien):

    1): je word er sterker van. Als je persoonlijkheid al iemand is die heel spontaan is, maar zeker niet uit het veld laat slaan dan is de ”niet uit het veld” slaan kant versterkt.

    Je kunt ook zoals ik hier veel las naar Jeugdzorg gaan en zo, maar weetje, die komen allemaal met hetzelfde verhaaltje. Dan komt er een 22 jarige jeugdhulpverlener met een beugeltje mij vertellen hoe vreselijk het allemaal is. Geen effect.

    Daniel op 8 december 2010 00:59 :

    @ Daniel:
    Ja, klopt! Zeker waar, je gaat echt automatisch je mond houden omdat je niet iemand tot last wilt zijn. Je zegt zelfs niks negatiefs over de nieuwe prille liefde van je ouders in hun bijzijn (zei ik nou het woord liefde?)

    Ik ken veel leeftijdsgenoten die door de scheiding aan de drank gaan, roken, extreem veel uitgaan en uiteindelijk niet meer studeren. Ik ben van mening dat dat niet de weg is… ik snap het wel volledig!
    Maar de oplossing is het niet.
    Ik ben van mening: verder gaan. Blijf niet te lang stilstaan, en natuurlijk achtervolgt het je wel. Je komt er niet 1,2,3 vanaf.. maar.. je kunt het zelf wel beter doen in je relatie. Ik ben benieuwd hoe ik hier over 20 jaar nog over denk. Dan ben ik 37 en hopelijk getrouwd en hopelijk ook nog kinderen, haha! :)

    Naar mijn mening is het beter om een gespecialiseerde, getrainde en ervaren psycholoog te zoeken die je erbij kan helpen en weet waarover ze praat (geen psycholoog van, joh, wat rot, want dat weet ik zelf ook wel!) Maar iemand die je dingen uitlegt en vertelt waarom zoiets kan gebeuren en hoe je daarmee om moet gaan en dat het niet je eigen schuld is en dat je dit zeker niet moet toeschrijven aan je eigen relatie. Wat dat betreft heb ik geluk dat ik een goede psycholoog gehad heb.

    Ik spreek de hoop uit naar alle leeftijdsgenoten gewoon door te gaan, hoe gewoontjes dat ook klinkt, doe het ’t maar, dan kom je er beter uit 😉

    B.K.

  12. saskia op 22 januari 2012 11:51 

    Hoi Lieke,

    Als ik lees wat de scheiding van jouw ouders met je gedaan heeft, is het of ik mijn eigen verhaal lees. Ik ben zo op zoek naar geborgenheid maar ik krijg er enorm veel stress van. Mijn leven is tot nu toe een grote puinhoop geweest omdat ik me nergens op mijn plek voel. Heb het gevoel als ik nergens bijhoor, terwijl ik toch behoorlijk populair ben. Vastigheid kan ik niet aangaan want dan krijg ik zo’n stress. Zit nu in een vaste relatie met een man waar ik veel van houd. Toch voel ik me om de haverklap gedesoriënteerd en heb het gevoel dat ik weg moet. Ik ben mezelf helemaal kwijt en kan me ook niet meer terugvinden, totdat ik los ben van hem. Maar als ik los ben wil ik weer vast zitten. Wat een warrig verhaal he? Mijn ouders zijn gescheiden na 35 jaar in een koude oorlog te hebben geleefd. Mij kunnen ze niet wijsmaken dat het geen effect heeft op kinderen. De scheiding vond ik trouwens nog erger dan de koude oorlog. Vreselijk wat mensen elkaar aan kunnen doen!

  13. Julia op 23 mei 2012 23:14 

    Ik ben ook gescheiden en heb een zoon van 5 jaar. Het begon toen hij net 3 werd. Ik weet dat mijn kind zich schuldig voelt. En ik heb ontzettend te doen met me kleine jongen. De scheiding verliep zo moeizaam met bemoeienis van amk en raad voor de kinderbescherming. Door alle stress voor mezelf om mijn zoon kwijt te raken wist ik vaak letterlijk niet meer hoe en wat verder. Ik heb me ex zeer kwalijk genomen dat hij deze instanties op me afgestuurd heeft. Want alle ellende die daaruit volgden, hebben me kind niet goed gedaan. Uiteindelijk is me kind wel aan mij toegezegd. Ik ben daar enorm blij en opgelucht om. Maar mijn kind concentreert zich slecht op school. Hij is heel gevoelig ook. Ik merk nu hoe erg een scheiding kan zijn. Ik vang hem zoveel mogelijk op. Ook heeft zijn vader al een partner en daar moet me kind ook aan wennen. En steeds elke week bij papa, dat went echt niet bij me kind. Ook praat me ex alleen slechte dingen over mij aan me jongen wat hem niet goed doet. Als ik me ex dat vraag om niet te doen, beweert hij dat hij dat nooit zegt maar me zoon dat zelf zegt. Echt vader van niks die ons mooi kindje geen moment van rust gunt. Alleen om mij terug te pakken omdat ik besloot hem te verlaten. Ik sta ook machteloos toe te kijken hoe hij me kind opzet tegen mij en manipuleert want ik kan dat niet bewijzen wat de situatie heel complex maakt.

  14. meftah ben mamoune op 17 juni 2012 19:03 

    ben ik gescheiden sindes 2008 en ik heb ik zon van 5 jaar en sindes 2008 niet meer gezien want dat ik komt uit noordafrica ontrecht in vlaanderen .en ben ik bezig met de justitie vanaf 2008 om mijn zon te kunnen zien maar niet .ik betaald 100 euro per maand onderhoudgeld en ik weet het niet als mijn zon overleven is…..ik weet niet wat moet ik verder doen want ben ik arzelen …..

  15. Lisa op 28 juni 2012 20:01 

    Erg jammer hoe sommige mensen hierboven zonder respect reageren. Kom zelf uit een gescheiden gezin, met een vader die niet meer naar mij omkeek. In het gezin bij mijn moeder en haar nieuwe man heb ik het allesbehalve makkelijk gehad. Heb veel last met vertrouwen van mensen gehad en veel verdriet. Ben nu 35 en heb mijn vrede kunnen vinden. Zo reageren als Ronnie getuigt van weinig respect! Het is waar dat er mensen zijn die misschien te snel opgeven, we leven in en wegwerp maatschappij. Maar genoeg mensen zijn samen en maken elkaar het leven zuur, met alle gevolgen voor hun kinderen. Met andere woorden; laat iedereen in hun waarde. We kunnen nog veel leren van iemand als puber 17. Heeft t verre van makkelijk, maar is al erg op weg om meer te leren/weten dan veel volwassenen die ik ken.

  16. J op 20 juli 2012 13:20 

    Zelf ben ik kind van gescheiden ouders. mijn vader heeft een nieuwe vriendin die ik echt niet mag, en er is iemand in m’n moeders leven waarvan velen zeggen dat het haar vriend is. Ik ben het daar uiteraard mee oneens. Het raarste vind ik wel dat hij gefeliciteerd wordt met mijn, of die van m’n zusjes, verjaardagen. Ook als er een etentje of feestje of iets dergelijks bij mijn moeder thuis is geweest ( waar de persoon in kwestie overigens niet woont) hij daar vervolgens voor wordt bedankt, terwijl hij ook gewoon een gast is geweest en het nota bene in het huis van mijn moeder. Mijn vaders vriendin woont nu bij mijn vader en af en toe haar kinderen, waar ook niet zoveel mee heb. Soms komen daar ook gasten en dan is het vaak heel erg gezellig. maar als er dan door een van de gasten bijvoorbeeld wordt gevraagd wanneer mijn zussen en ik naar bed moeten, wordt ik een beetje boos in mezelf. Ook in deze situatie zeg ik er maat niks van. Nu heb ik geloof ik een hoop emoties en gedachten opgekropt. Ik ben niet zo een prater en dat doe ik dan ook Niet zo Vaak met mn ouders. Mijn grootste wens is dat Mijn ouders weer bij elkaar komen, en dat we ons oude leventje weer oppakken. Misschien dat de situatie van nu ook temaken heeft met jaloezie, ik weet het Niet. Groetjes Jeroen 15 jaar

  17. Tom op 10 september 2012 09:15 

    Hallo, ik ben Tom en ben 21 jaar.
    Mijn ouders zijn toen ik 15 was gescheiden,

    Het was allemaal begonnen toen mijn vader op zijn werk het voorstel kreeg van een collega dat zijn nicht op dit moment in het land was. Een vrouw afkomstig en nog steeds op dat moment wonend in Marokko voor haar laatste week in België zat, dus mijn vader zijn collega vroeg of hij en mijn moeder niet eens op restaurant wouden gaan met hun, zodat ze hier ook eens wat echte Belgen had ontmoet.

    Mijn vader zei ‘ja’ en mijn ouders waren er dus iets mee gaan eten. In dat gesprek (dat in het Frans verliep) had de vrouw op een bepaald moment gezegd dat ze in Belgie wou komen wonen en hiervoor een man zocht waar ze mee kon trouwen. Heimelijk zei ze tegen mijn moeder dat ze natuurlijk dit niet zou proberen bij mijn vader, ze vond blijkbaar mijn moeder hier te vriendelijk voor.

    Na het etentje had mijn pa een e-mailadres gekregen van de vrouw, voor moest mijn vader zijn Frans willen bijschaven, dan kon hij altijd via MSN met haar praten. Natuurlijk wisten wij thuis al jaren dat mijn vader verzot was op beter Frans te praten, dus eerlijk gezegd hadden we geen dadelijke link gelegd.

    Waarom zouden we ook? Mijn vader was 24 jaar getrouwd , had 3 kinderen – waarom zorgen maken over een vrouw die maar 4 jaar ouder was dan mijn oudste broer?

    De tijd ging voorbij en ondanks er al veel spanningen waren thuis voor het etentje begonnen de spanningen zwaarder te worden en meer voor te komen. En na een ruzie of tijdens een ruzie had mijn pa de neiging om te vertrekken naar zijn moeder (mijn bomma), dat is iets wat hij altijd al had gehad. Maar plots begon hij dat niet meer te doen, plots liep hij weg naar het bureau, ging hij op de PC , en ging hij een gesprek starten met de Marokkaanse vrouw , Loubna.

    Dit was met webcam aan en hoofdtelefoon op zodat ze ook echt konden praten met elkaar. Ik weet goed dat mijn moeder toen al dacht dat mijn vader verkeerde ideeën had hierbij, maar ik weet ook dat ik zei dat hij het gewoon doet voor beter Frans te spreken, ik weet niet waarom ik niet verder nadacht, naief? of misschien niet onder ogen willen zien dat de situatie zwaar aan het verslechteren was.

    Op een bepaald moment was het enige wat mijn pa nog deed op MSN zitten, praten met die vrouw. En hij lachtte en vanalles met haar. Eens van de Pc af was het thuis weer ruzie. En er kwam vaker en vaker uit zijn mond, Trap het dan af (tegen mijn moeder).

    Het is vanaf hier dat ik bang begon te worden, mijn moeder was constant aan het wenen, een vrouw die altijd opgetogen was tegen haar kinderen begon te veranderen, meer in haar zelf te kruipen, het was allemaal raar. En mijn vader kon enkel en alleen nog praten over Loubna, en bleef duidelijk maken dat het enkel en alleen was om Frans beter onder de knie te krijgen.

    Tot op een dag dat mijn vader werken was, dat ik zei tegen mij ma, kent gij toevallig wachtwoorden die onze pa eventueel zou gebruiken?

    En samen gingen we proberen op zijn MSN te geraken, mooi was het niet. Maar het voelde zo noodzakelijk aan om toch IETS te weten te komen. En nadat we het juiste wachtwoord hadden gevonden zagen we mails, mails waarin ze tegen elkaar zeiden dat ze elkaar graag zagen, elkaar misten, hielden van elkaar.

    Daar is mijn wereld ineen gezakt, een man die ik zo graag had gezien, die mij had geleerd dat liegen een doodzonde is, dat een vrouw bedriegen een doodzonde is. Had het zelf allemaal op enkele maanden tijd niks anders gedaan. En achter mij zag ik mijn moeder compleet instorten. Mijn broer en zus (op dat moment 20 en 21) hadden het er op dat moment zo leek minder problemen mee.

    We wisten niet of we onze pa er mee mochten confronteren of dit moesten laten tot hij het zelf opbiechtte. Zelf hadden we toch niets gezegd uit schrik voor zijn reactie dat we zijn ‘persoonlijk’ e-mailadres hadden bekeken.

    Ruzie’s waren er constant tussen mijn vader en moeder, en wetende wat er in mijn pa zijn kop omging ten op zichte van de andere vrouw , dat was pijnlijk.

    Op oudejaarsavond heb ik mijn kameraden afgebeld, gezegd dat ik thuis ging blijven om mijn ouders proberen dichter bij elkaar te krijgen. Wie weet, nieuw jaar, nieuw idee?
    Mijn ouders hadden in het begin van de avond nog ruzie, ik heb echt geprobeerd om te zeggen, kom we gaan iets eten in het stad, kijken naar het vuurwerk. Niet dat dit iets was waar ik op zat te wachten, Nieuwjaar op 15 jaar vieren met mijn ouders.
    Maar ik wou ook niets liever dan dat alles terug in orde kwam.

    Het leek op een bepaald moment te lukken, en ze waren aan het bedenken waar we heen konden gaan, maar dat liep ook weer uit tot een helse ruzie, ik was toen om 9 uur huilend in mijn bed gaan liggen, ik hoorde mijn ouders nog ruzie maken een hele tijd.

    En wat later hoorde ik ook mijn moeder naar haar kamer gaan , haar kamer was naast de mijne, ik hoorde haar wenen, en dat moment hoorde ik ook mijn pa de deur dichtgooien van de kamer waar de PC stond. En even later hoorde je hem gewoon blij praten, doen alsof alles ok was , en dat tegen DIE vrouw.

    Slapen kon ik niet, en op middernacht hoorde ik vuurwerk ontsteken buiten, en terwijl kwam mijn vader mijn kamer in.
    Hij zei tegen mij “Tom, een gelukkig nieuwjaar he man, maar het gaat vanaf nu toch zonder mij zijn.” Hij gaf mij een tikske op mijn schouders en ging mijn kamer uit.

    Als ik nu op dat moment terug kijk, schieten de tranen opnieuw in mijn ogen. Alles was om zeep, zo voelde het althans.

    De dag erna wisten mijn broer en zus het ook. Bij mij zus heb ik even troost kunnen vinden, mijn broer leek het nog steeds niets te interesseren.

    Mijn pa gaf mijn moeder de keuze, laat mij naar Marokko gaan, en als het meevalt stoppen we met ons huwelijk , en anders kom ik gewoon terug en hoeft het niet te stoppen tussen ons.

    Mijn moeder was natuurlijk beledigd, na 24 jaar huwelijk als tweede keuze worden gevraagd. Ze ging hier gelukkig niet op in, en is werk beginnen zoeken. In maart zijn we kunnen verhuizen naar een appartementje, mijn moeder draaide twee shifts en deed financieel wat ze kon.

    Maar daar begonnen de echt pijnlijke momenten pas. Ik woonde dus toen samen met mijn moeder, zus en broer. Ik moest een kamer delen met mijn broer, die wel probeerde om mij te troosten , maar hij is niet de ideale persoon voor zo’n dingen.
    Maar hij deed zijn best.

    Mijn zus kon ik zelfs niet meer aankijken, ze ging gewoon nog naar onze pa alsof alles ok was. IK kon dat niet begrijpen, zo’n man nog willen zien na wat er allemaal gebeurd was. IK wou die man gewoon alles aanwensen wat slecht was.

    Maar mijn zus had ook een relatie, dus veel was ze al niet thuis, en aangezien ze werkte was er geen probleem voor haar om gemakkelijk voor haarzelf te zorgen , even later was ze ook apart gaan wonen met haar vriend.

    Mijn moeder was niet meer dezelfde vrouw, ze werkte, ging op datingsites zoeken naar een nieuwe man of wat dan ook. en dat was het, ze keek niet om naar mij of wie dan ook. Waar ik eerlijk gezegd echt hulp kon gebruiken kreeg ik ze niet. Ik kon het wel begrijpen op dat moment maar was natuurlijk doodongelukkig.

    Toen zei ik tegen mijn broer, ik wil wiet proberen te roken. Hij rookte dat blijkbaar al langer en toen ben ik dat ook maar beginnen roken. Het was een afleiding, ik leek op de momenten dat ik rookte wel gelukkiger. Maar was dat helemaal niet, er zijn heel veel ruzie’s geweest thuis vanaf dat moment, tussen mijn broer en ik, en mijn moeder. Over het feit dat ze constant met andere mannen thuis aankwam en ze NIET omkeek naar ons.

    Ik ben zelf werk moeten gaan zoeken na mijn schooluren om voor men eigen eten te kunnen zorgen. Door dat ik plots geld had ging er ook heel veel uit naar het kopen van wiet. En al snel praatte ik niet meer over hoe ik me voelde, en ging ik niet meer naar school, ik rookte alleen nog wiet, had ruzie gekregen met mijn broer, en vanaf daar stond ik volledig alleen.

    Mijn broer had een studentenkot gevonden waar hij mocht gaan wonen. En hij liet zijn kop ook enkele jaren niet meer zien. Mijn zus begreep niet dat ik onze pa niet meer wou zien of horen. En mijn moeder deed gewoon haar eigen ding voort.

    Ik begrijp nu wel heel goed dat mijn moeder enorm veel pijn had, maar ik heb toch moeite met te begrijpen dat ze probeerde geluk te zoeken zonder dat haar kinderen gelukkig waren.

    Alleszins, ik ben dan gestopt met school, weer begonnen met school, even gaan werken, het was allemaal twee weken dit, twee weken dat, 4 weken niks. Niemand die het echt intereseerde, en ik deed maar verder. Ik ben na een tijd bij een psycholoog terecht geraakt. Dat heeft mij even geholpen, niet lang wel niet. Ik ben dan opnieuw naar school gegaan, ik ging maar amper en als ik er was , was ik er alleen fysiek aanwezig.

    Ik ben 3 jaar blijven zitten en toen van school gegooid. Het intereseerde mij allemaal al lang niet meer.

    Wat er tijdens deze tijd aan het gebeuren was tussen mijn vader en Loubna, Ze waren ondertussen in Marokko en in België getrouwd. Hadden een zoontje gekregen (een halfbroer van mij)
    en ik ben af en toe onder druk van men psych naar mijn vader proberen te gaan. Dat draaide altijd uit op geschreeuw en getier langs mijn kant. Ik kon hem niet zien of horen.

    Toen is mijn vader gescheiden van Loubna, (precies wat de vrouw wou volgens mij) . Ze had een eigen woning ondertussen, en ze zat in België, het enige wat ze eigelijk wou.

    Ondertussen zijn we wat jaren verder, en ik heb weer contact met mijn vader. Ik heb alles wat mij stoorde kunnen plaatsen voor mezelf, ik heb zelfs een vrij fatsoenlijke band met mijn vader gekregen. Ik heb wel heel veel moeite om te praten over mijn gevoelens tegen hem. Ik ken hem, en weet dat hij dat toch niet echt zal begrijpen.

    Maar hij doet wel zijn best om er te zijn nu voor mij, mischien wat laat, maar toch ben ik blij dat ik een man heb die familie is waar ik mee kan praten, al is het maar gewoon casual praat.

    Ondertussen is mijn halfbroer een veel slechter leven aan het tegemoet gaan, hij leeft 1 week bij mijn vader, 1 week bij zijn moeder.

    De jongen is nog maar 4 jaar oud, maar ik probeer zo veel mogelijk tijd als ik kan in hem te steken zodat hij later een houvast gaat krijgen. Want nu zit hij een week bij mijn vader, tijdens die week doen ze veel, mijn vader werkt die week ook niet, hij steekt al zijn tijd dan in de kleine, gaat er 3x per week mee zwemmen, ijsjes eten, weet ik veel wat nog allemaal, maar mijn vader is ook wel streng op het vlak van opruimen enzo, (vind ik helemaal niet fout trouwens).

    Maar de week dat hij bij de moeder is heeft hij geen structuur. Daar ben ik van overtuigd, hij is altijd de 2 eerste dagen dat hij bij onze pa is aan het slapen omdat hij zo moe is na terug te komen van de moeder.

    En de moeder praat ook negatief over de vader. Want de kleine zit altijd te zeggen, papa mag mama niet slaan, en politie komt u ophalen, en papa is niet lief, en ik mag niet met tom praten. Van die dingen zegt hij dan. Dus de moeder zet hem op tegen mijn pa en mijzelf.

    Dit is heel erg om te zien. En de kleine gaat het hierdoor heel moeilijk krijgen nog.

    “Een kind dat wordt ingezet als wapen bij een scheiding, wordt eigenlijk ernstiger beschadigd dan een leeftijdgenootje dat het slachtoffer is van seksueel misbruik. Wie mishandeld of misbruikt wordt, kan aangifte doen. De dader wordt bestraft, de ellende houdt op. Sommige kinderen komen over dat trauma heen. Maar jongens en meisjes die door de ene ouder volgepropt worden met negatieve informatie over de andere ouder, hebben levenslang. Die worden gedwongen zogenaamd vrijwillig zonder papa of mama op te groeien en moeten leren leven met leugens die hun zijn opgedrongen.” (door Gardner)

    er zijn nog heel veel gevoelens en emoties die ik hier niet heb kunnen verwoorden natuurlijk, tijdens en na een scheiding gebeuren er heel veel klote dingen.

    Ik kan wel zeggen dat ik mijn leven heel goed terug heb opgepikt, en durf zeker ook te zeggen dat ik er sterker ben uitgekomen op alle vlakken. Het is wel een gevoelig onderwerp, zit hier al constnat met tranen in de ogen, maar dat is iets waar ik zeker mee overweg kan nu.

    Maar nu begint de miserie voor mijn kleinste broertje, Ryan.

    Een scheiding kan veel met zich mee brengen en in dit geval gaat dat ene moment nog veel jaren miserie teweeg brengen.

  18. jordan op 25 januari 2013 23:05 

    mijn ouders zijn al 14 jaar uit elkaar na veel heen en weer geruziet is er besloten dat ik de ene week bij mijn vader en de andere week bij mijn moeder zou zijn mijn moeder is hertrouwt en ik kreeg een zusje mijn stiefvader was eerst heel aardig maar na een jaar kon hij alleen maar grove taal uitslaan en mij metaal de grond in duwen eerst zij mijn ma daar wat van maar na een tijdje ook niet meer mijn vader kreeg een vriendin maar dat was geen goede keus maar hij koos wel voor mij.nu ben ik 18 en mijn moeder had al meer gezegt dat het goed zou zijn om volledig bij haar te gaan wonen omdat onze verhouding dan goed zou worden maar na twee weken hielt ik het niet meer uit en ben naar mijn vader gegaan en daar heb ik heel erg naar mijn zin.nu is er een ding waar ik graag u meening of raad zou willen hebben .
    doordat ikheel boos was en mijn moeder duidelijk heb laten weten hoe ik over haar denkt ben weggegaan heb ik mijn spullen niet meegenomen hoe kan ik dit het beste aanpakken
    ze is niet van plan om ze terug te geven en heb zelfs de sloten van de woning laten vervangen het zijn mijn eigen verdiende spullen en staan ook op mijn naam.
    ik hoop dat iemand mij kunt helpen.bvd

  19. steph op 10 oktober 2013 17:39 

    Hallo,

    Ik ben bezig met een boek om aan te geven dat het ook anders kan als kind van gescheiden ouders, wiens vader nota bene op een cruciale leeftijd niet meer van zich liet horen.

    Ik heb alles omgedraaid: Ik zal wel even laten zien wat ik kan!!

    Hierdoor heb ik weliswaar last van een matige presteer drang, maar dit brengt mij wel tot het hoogst mogelijke.

    Ik zou willen dat er ook eens gekeken wordt naar de mogelijke positieve gevolgen van een scheiding en ook zou ik willen dat meer kinderen van gescheiden ouders de andere kant in konden zien.

    Hier gaat dan ook mijn boek over.

    Groetjes

  20. Liza op 25 oktober 2013 10:17 

    hey,

    ik ben nu 12 en mijn ouders zijn nu nog bezig met de scheiding. ik merk dat mijn ouders vaker ruzie hebben om niks. ik wil heel graag bij mijn moeder in hetzelfde huis wonen, maar daar heeft mijn moeder te weinig geld voor, en mijn vader wil niet mee betalen. hij wil regelen dat ik en mijn 2 oudere broers een week bij hem en een week bij mijn moeder. maar dat wil ik niet. volgens mij broers maakt het niet uit : zij kunnen in principe op zichzelf gaan wonen. (ik weet niet of de vorige zin klopte). het duurt nu al een half jaar. ik wacht tot ík eindelijk iets mag zeggen, maar volgens mij komt dat nooit. mijn moeder weet wat ik wil en verwacht, maar ik heb het er nog nooit over gehad met mijn vader. ……..

    ik heb net dat stukje hierboven gelezen ” wat gebeurd er geestelijk met kinderen van gescheiden ouders”. ik las dat ik grotere kans heb dat ik in problemen raak. wat voor problemen worden bedoelt? waar moet ik op letten??

    ik ben bang voor de gevolgen van de scheiding, dat het heel anders loopt dan dat ik verwacht…

  21. Janie Keohane op 15 januari 2015 01:38 

    Leuke post. Ik heb je pagina alvast geliked :-)

  22. guus op 19 augustus 2015 09:27 

    ik heb een vraag. stel je bent gescheiden. wat moet er gebeuren als een van de kinderen gaat trouwen. ga je dan met z,n allen apart naast elkaar staan. of gaan de gescheiden ouders naast elkaar staan?
    zodat de nieuwe vriend of vriendin van de ouders elders gaan staan

Wij vinden het leuk als je je gedachten of mening met ons deelt...