Ik ben een jongen van 17 jaar.

Ik wil graag reageren op het bovenstaande bericht.

Mijn ouders zijn nu een jaar gescheiden ongeveer. De scheiding zelf vind ik nog niet zo heel erg. Ik ben blij dat ze van elkaar af zijn en dat ik met iets meer rust verder kan met mijn leven.

Echter is het meest vervelende dat als je vader een nieuwe vriendin krijgt die in je huis komt, en ineens ook zaken gaat regelen, of probeert ”de” moeder te zijn. In welke vorm dan ook is de aanwezigheid van elke vrouw heel vervelend. Het gaat niet om WIE persoonlijk, het gaat om het ”idee” dat er iemand anders in je huis is.

Ik heb tot nu toe wel een prima band met de stief ´´vader.” Dat is wel meegenomen gelukkig!

Ik heb erg veel moeite gehad met de acceptatie van een nieuwe vrouw in ons huis, nog steeds trouwens! Een vader die hoort je lief te zijn, en niet alleen als zij erbij is. Dan kan ”alles” ineens! Belachelijk. Ouders denken absoluut niet na bij de gevolgen voor hun kinderen bij een scheiding.

In de tijd dat ik zelf ook nog een relatie te onderhouden heb, maakt de verlatingsangst wel een stuk groter. Ben ik nou ook zo als hem of haar? En, zou zij nu bij me weggaan? En zo ja, waarom? De angst om iemand te verliezen is heel groot geworden. Natuurlijk loopt het niet zo bij jezelf denk je dan, maar toch ben je ergens soms een beetje onzeker of je het allemaal nog wel goed doet.

Ik denk dat ouders een goed beeld moeten zijn, veiligheid en warmte, die ontbreekt nu best erg! Daardoor klem je je soms vast aan je vriendin of lig je ’s nachts nog te dromen van ja; stel als ik dit niet doe, zou ze dan bij me weggaan?
NEE, natuurlijk doet je vriendin dat niet! Maar dan nog.
Voor wie denkt: joh, scheiden en morgen is alles weer in orde, dat is niet helemaal waar. Dat heb ik namelijk zelf ook gedacht, gewoon even scheiden die ouders van me en ik kan weer verder. Helaas, dat laat je toch wel in de steek.

Op school gaat het wel goed, ik bedoel: haha, gaan zij er nou voor zorgen dat ik niet goed kan presteren en dat ik mijn toekomst mis ga lopen omdat die 2 niet weten hoe te doen en hun verantwoordelijkheid als ouder dan maar wegnemen? Dacht ‘t niet. In tegendeel: ik ben er nog harder van gaan studeren! Je wilt niet zo terecht komen als hen.

Ik snap wel dat als iemand je leven zo erg woest en kapot maakt dat je gaat scheiden, natuurlijk. Je wilt niet met iemand leven waarmee je alleen maar in de klitten zit. Maar ik vind dat ouders beter moeten nadenken bij de scheiding hoe hun kind ervoor staat. Dat is dan wel belangrijker vind ik. Vaak krijg je ook nog de opmerking van je ouders: ”ja, maar we hebben het zo goed gedaan, toch?.”

Een ouder hoort een kind te beschermen er te zijn en haar/zijn kind lief te hebben. Dat is gewoon heel erg belangrijk. Dit geldt ook als je een vriendin hebt; je bent er voor haar, je loopt er niet voor weg! Er voor weg lopen is een grote zwakte, evenals elkaar uitschelden een verbale zwakte is. Uiteindelijk eindigt het in verdriet en frustratie. Kerst komt eraan; klinkt prettig, fijn en romantisch, nietwaar? Dat is het ook wel, maar ook dat zul je moeten opdelen, en ik met mijn 17 jaar… ik ga dan liever mijn eigen weg. Het aparte is ook, als je gescheiden ouders hebt en je hebt een relatie, zie je dingen ineens ook anders. Je bent veel minder geneigd om ruzie te maken of om woordenwisselingen aan te gaan, in de angst de ander kwijt te zullen raken. Je moet daar echt weer boven op komen.
Je bent kwetsbaar.

Heel veel mensen zeggen wel eens:
Ja ik begin opnieuw. Ik vind dat onzin. Je bent nu waar je bent, je kunt niet zomaar opnieuw beginnen. Daar geloof ik niet in. Ik geloof wel in het feit dat je kunt leren omgaan met bepaalde zaken in je leven en er een draai aan geven. Maar opnieuw beginnen, nop.

In principe ben ik er nooit echt boos over geweest denk ik. Het sleepte al zo lang dat je op den duur maar zegt: ga alsjeblieft van elkaar af. De scheiding uit in mijn geval veel gevoelens naar binnen toe.

Ik denk dat mijn mentor of anderen er niet zoveel van merken. Volgens mij hou ik er nogal veel mijn mond maar over, en duw het maar weg met ”ach ja.”
Aangezien ik goed ben in schrijven, kan ik het wel opschrijven.

Positieve punt van een scheiding (emotioneel gezien):

1): je word er sterker van. Als je persoonlijkheid al iemand is die heel spontaan is, maar zeker niet uit het veld laat slaan dan is de ”niet uit het veld” slaan kant versterkt.

Je kunt ook zoals ik hier veel las naar Jeugdzorg gaan en zo, maar weetje, die komen allemaal met hetzelfde verhaaltje. Dan komt er een 22 jarige jeugdhulpverlener met een beugeltje mij vertellen hoe vreselijk het allemaal is. Geen effect.

Daniel op 8 december 2010 00:59 :

@ Daniel:
Ja, klopt! Zeker waar, je gaat echt automatisch je mond houden omdat je niet iemand tot last wilt zijn. Je zegt zelfs niks negatiefs over de nieuwe prille liefde van je ouders in hun bijzijn (zei ik nou het woord liefde?)

Ik ken veel leeftijdsgenoten die door de scheiding aan de drank gaan, roken, extreem veel uitgaan en uiteindelijk niet meer studeren. Ik ben van mening dat dat niet de weg is… ik snap het wel volledig!
Maar de oplossing is het niet.
Ik ben van mening: verder gaan. Blijf niet te lang stilstaan, en natuurlijk achtervolgt het je wel. Je komt er niet 1,2,3 vanaf.. maar.. je kunt het zelf wel beter doen in je relatie. Ik ben benieuwd hoe ik hier over 20 jaar nog over denk. Dan ben ik 37 en hopelijk getrouwd en hopelijk ook nog kinderen, haha!

Naar mijn mening is het beter om een gespecialiseerde, getrainde en ervaren psycholoog te zoeken die je erbij kan helpen en weet waarover ze praat (geen psycholoog van, joh, wat rot, want dat weet ik zelf ook wel!) Maar iemand die je dingen uitlegt en vertelt waarom zoiets kan gebeuren en hoe je daarmee om moet gaan en dat het niet je eigen schuld is en dat je dit zeker niet moet toeschrijven aan je eigen relatie. Wat dat betreft heb ik geluk dat ik een goede psycholoog gehad heb.

Ik spreek de hoop uit naar alle leeftijdsgenoten gewoon door te gaan, hoe gewoontjes dat ook klinkt, doe het ‘t maar, dan kom je er beter uit

B.K.

dankje x