Wat betreft echtscheiding tengevolge van agressie, alcohol, misbruik… Ik begrijp niet dat de rechters toch week-week omgangsregeling toewijzen. Moet het kind echt wachten tot zijn 12e om ‘misschien’ gehoord te worden waar het zijn rustpunt zelf kan bepalen ?

Jij betrekt het stuk op jezelf, hoe jij het interpreteert en of het wel of niet in jou levensverhaal past (je gaat in de verdediging). Het draait echter NIET om jou, maar om jou kinderen. Kinderen zijn altijd degene die het meest de dupe zijn bij een (oorlogs)scheiding. Zij hebben er niet om gevraagd en zij zijn ook niet bij machte om verandering in een slechte relatie / scheiding te brengen.

Veelal worden kinderen vergeten bij een scheiding; de ouders denken vaak alleen aan zichzelf (bewust of onbewust door verdriet of haat). Langzamerhand (de laatste 40 jaar volop egoistische scheidingen) wordt heel duidelijk wat de gevolgen zijn voor kinderen van gescheiden ouders, vooral daar waar oorlog, haat en/of geen communicatie is tussen de ex-ouders en kinderen. De gevolgen zijn zeer groot!
School niet afmaken, verslavingen/depressie, laag zelfbeeld, grotere kans om zelf te scheiden, criminaliteit e.a.

Scheiden MOET je als er geweld, agressie, incest e.a. in je gezin/relatie is, maar scheiden gebeurt tegenwoordig wel heel makkelijk zonder de kinderen centraal te stellen. Vele ouders stellen zichzelf CENTRAAL. Waar het om gaat is dat indien er geen andere uitweg is dan een scheiding, de kinderen CENTRAAL MOETEN staan. Dat hun welzijn CENTRAAL staat, dat er open gecommuniceerd wordt, dat een kind evt. een therapeut krijgt voor evt. een stuk “rouwverwerking”.

Een kind van gescheiden ouders is NIET zielig; een ouder die niet wil zien dat een kind het meest lijdt onder een (oorlogs)scheiding is pas zielig!

Elske

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 was.
Mijn vader kreeg nog vele vriendinnen na die tijd.
Mijn moeder kreeg een nieuwe partner toen ik 6 was, Roel een man die erg aardig was. Ze trouwden niet maar kregen wel een kind maar ze haden vaak ruzie en uiteindelijk gingen ze scheiden. Toen ik 9 was kwam Bas ( hij woont 3 uur rijden bij ons huis vandaan.) Toen ik 10 en een half was ging het ook uit tussen Bas en mijn moeder en nu heb ik alleen msn kontakt. Mijn vader kreeg weer nieuwe vriendin Ieneke een aardige vrouw ze trouwden maar hij kreeg suiker ziekte. Nu kan hij elk moment een hartaanval krijgen en kan hij doood gaan, voor de rest wil mijn vader geen kontakt meer met mijn moeder dus niet mailen niet smsen niet telefoneren niet praten helemaal niks. Ik moet hem nu bellen als ik zin heb om naar hem toe te gaan ik heb hem een keer 6 weken niet gezien samen met mijn broer Nieck maar die belt niet want hij haat hem. Ik huilde steeds meer en voelde me vaak niet lekker ik moest naar een Therapeut. Ik ben nu gestopt met huilen, maar ik slaap nog niet zo goed langzamer hand begon ik mijn vader ook te haten hij zei slechte dingen over haar.Na veel onenigheid kwam er een recht zaak in het verslag staat dat mijn vader tegen mijn moeder heeft gezegt dat ze een slechte moeder is. Hier kon ik niet mee omgaan met als gevolg dat ik weer in therapie moest.

Ondertussen ben ik 11 jaar, mijn therapeut adviseerd mij om niet te bemoeien met mijn ouders en hun problemen zo weinig mogelijk aan te horen! Makkelijker gezegd dan gedaan, want als kind word je toch betrokken bij de problemen van mijn ouders.
Als ik zin heb kom ik nog steeds bij mijn vader, ik haat hem omdat hij zo vreselijk slecht praat over mijn moeder.

Ik voel me ongemakkelijk en tot last bij het luchten van mijn hart via deze mail.
Complimenten voor de site.

Groetjes Isa

Groetjes Louisa

Klinkt mooi, alsnog bedankt voor de tips.

Gr. Natascha

Ervan uitgaande dat alles in het leven een les is. Ben ik van mening dat niet elk gescheiden ouder schade aanricht bij een scheiding. Natuurlijk ben ik het met deskundige eens dat de “normale voorwaarden getroffen moeten zijn en het contact goed, op zijn minst prettig mag verlopen” des al niet te min geldt dit ook voor niet gescheidenstellen waar ook de communicatie/ organisatie nogaleens wat te stellen heeft.

Waar ik voor mail is om aan te geven dat kinderen van gescheiden stellen vaak als “zielig” worden gezien of als ach zij kunnen er niets aan doen..

Misschien mogen we de angst die ontstaat (bij stempel hij is van een gescheiden stel) loslaten en zien dat deze kinderen wel veel (beter) leren hoe ze keuzes mogen maken. Of hoe ze hun leven in willen richten. Wellicht komen deze kinderen wel sterker in hun schoenen te staan omdat ze al van af klein, leren los te mogen zijn van ouders. En dan bedoel ik niet “losgeslagen” maar met beleid losgelaten. Door de wisselmomenten leert een kind zelfstandig te zijn en kan het veel eerder zijn gevoel kenbaar maken omdat het kind weet wat hem te wachten staat.
En mag hij vertellen dat hij mama mist omdat hij nu weer 2 dagen bij papa is. Het kind zal ten alle tijde weten dat hij dit mag zeggen omdat hij weet dat papa en mama allebei op hem letten en uiteindelijk indirect “samen” voor hem zorgen.

Is het niet erger dat een kind van niet gescheiden ouders wellicht in angst leeft omdat hij niet durft te zeggen dat hij verdriet heeft als een van de ouders gaat werken of een dagje uitgaat. Uit onbekendheid voor het loslaten van de ouder.

Laten we zo zeggen, ieder situatie heeft voorwaarden nodig, duidelijkheid, open zijn en het nemen van de juiste verantwoording. Maar mijn inziens zijn deze voorwaarden niet anders of ik nu gescheiden ben of niet.

Waarom maakt het mijn kind dan wel zielig en moet ik het beter in de gaten houden?

Ik zou willen zeggen dat iedere ouder mee mag groeien met zijn/haar kind en daardoor een prima ouder kan zijn gescheiden of niet.

Succes verder!